Is het klimaatdebat aan het kantelen? Zijn de klimaat’ontkenners’ van een tijd terug inmiddels salonfähig in het klimaatdebat? Veelzeggend is de oproep van het Sociaal Cultureel Planbureau om ook andersdenkenden over het klimaat serieus te nemen. Kritische burgers horen ook bij Nederland. Maar een echte kentering moet nog komen. Voor het denken over klimaatverandering kan Annalen van Klimaathysterie een steen zijn die de stroom van de rivier misschien verlegd. Hoofdauteurs Hans Labohm, Dick Thoenes en Jeroen Hetzler laten met hun klimaat-realistische artikelen een tijdbeeld zien van het debat over klimaatverandering in de laatste twintig jaar. Het gaat daarbij niet alleen om de klimatologische aspecten van de opwarming van de atmosfeer, zoals de rol van wolken en de invloed van CO2, maar belicht ook de maatschappelijke context: de politieke implicaties, de economische gevolgen, de impact op de beurs van de burger en de rol van de media. We krijgen de Deense statisticus Bjorn Lomborg in beeld die, als een soort Pieter Omtzigt, aan de poorten rammelt van de wetenschappelijke klimaatorde. In de bundel zien we een groot aantal artikelen opgenomen van Prof. dr. Dick Thoenes die zijn licht laat schijnen over tal van onderwerpen. Op een eenvoudige, heldere manier weerspreekt hij de bevindingen van het IPCC en spreekt van ‘aannames als absolute waarheden’. Schattingen zijn niet meer dan gissingen en de bijgevoegde waarschijnlijkheden missen volgens hem elke wetenschappelijke basis en zijn daarom misleidend. Ook laakt hij ‘de handel’ in CO2 en de overdreven toekenning van CO2 als humane opwarmer. Ir. Jeroen Hetzler, de bosbouweconoom en man van getallen, krijgt het aan de stok met Peter Kuipers Munneke over kritieke leveringszekerheid van wind- en zonne-energie, met name bij ziekenhuizen. Ook geeft hij Noordpoolreizigster en klimaatjournalist Bernice Notenboom van katoen over vermeend gebrek aan ijs in de Noordpool in de nabije toekomst. Hoewel de bundel een aantal grafieken telt, waaronder de vermaledijde hockeystick, is het ook een boek over mensen die het klimaatrealisme als rationele tegenpool in stelling brengen. Zoals Sonja Boehmer Christiansen, de klimaatrealiste van het eerste uur die al in de jaren 80 inziet dat klimaatwetenschap in het geheel niet neutraal is maar een eigen belang heeft: zelfs het geloof kan in haar ogen een belangrijke factor zijn bij het alarmisme. We zien ook Margaret Thatcher in dat decor van die tijd en als gepromoveerde geleerde ‘global warming’ op de internationale agenda zet, niet omdat ze er veel van weet, maar om zichzelf te profileren. De Iron Lady wil twee vliegen in een klap slaan: rationalisering van de kolenmijnen en de voorrang geven aan kernenergie. Het loopt allemaal anders. We krijgen de Deense statisticus Bjorn Lomborg in beeld die, als een soort Pieter Omtzigt, aan de poorten rammelt van de wetenschappelijke klimaatorde. De angst voor milieurampen is ongegrond, zo bewijst hij in een boek met 2930 voetnoten en een bibliografie van 70 pagina’s. Hij krijgt felle aanvallen op zijn werk, mag geen weerwoord in wetenschappelijke tijdschriften hebben en men wil hem uit zijn functie ontslaan als directeur van zijn instituut van milieubeoordeling. Functie elders…Lomborg mocht dit jaar, weliswaar weer onder protest, een lezing verzorgen aan de klimaat-alarmistische TU Delft. Studenten willen gewoon zijn verhaal horen. Klimaatscepticus Labohm zelf, moet trouwens ook onder druk wijken. Zijn uitgesproken mening over klimaatverandering wordt niet gepruimd bij zijn werkgever Clingendael. En ineens is er een hele lange arm die bepaalt dat ‘Labohm daar weg moet.’ Goed dat er nu annalen van zijn: ‘Annalen van de Klimaathysterie’.
